SB 4.13.21
Devanāgarī
विदुर उवाच तस्य शीलनिधे: साधोर्ब्रह्मण्यस्य महात्मन: । राज्ञ: कथमभूद्दुष्टा प्रजा यद्विमना ययौ ॥ २१ ॥
Text
vidura uvāca tasya śīla-nidheḥ sādhor brahmaṇyasya mahātmanaḥ rājñaḥ katham abhūd duṣṭā prajā yad vimanā yayau
Synonyms
viduraḥuvāca—Vidura said;tasya—of him (Aṅga);śīla-nidheḥ—reservoir of good characteristics;sādhoḥ—saintly person;brahmaṇyasya—lover of brahminical culture;mahātmanaḥ—great soul;rājñaḥ—of the king;katham—how;abhūt—it was;duṣṭā—bad;prajā—son;yat—by which;vimanāḥ—being indifferent;yayau—he left.
Translation
Vidura inquired from the sage Maitreya: My dear brāhmaṇa, King Aṅga was very gentle. He had high character and was a saintly personality and lover of brahminical culture. How is it that such a great soul got a bad son like Vena, because of whom he became indifferent to his kingdom and left it?
